لالـه ايرانی

با دوست

2008-08-29T23:35:00.001+01:00

داشتم می بريدم؛ از زندگی، از شعر، از درس و دربدری که پيامهای " شقايق"، اين دوست ناديده فرهيخته را دريافت کردم و حالا مانده ام که چه خلق و خوی دلپسندی دارد اين آقا. گفتم آقا، چون می دانم که مرد است. مردی ميانسال و شاعر و کارکشته و دلسوخته، اما اهل زندگی و شادی و زيبايی.
اين آخرين شعرش را که برای من فرستاده است در اينجا می گذارم که شما هم بخوانی. بی عيب است و همين در اين روزگار وانفسا چيز کمی نيست.

ای لاله پیش پای تو دریای نور باد
وآن «پرتگاه بغض» ز جان تو دور باد

گفتی : «هزاره هاست که تنها نشسته ای!»ـ
تنها ئی ات غیاب مباد و حضور باد !ـ

ره می برد به دل سفر مهر و دوستی
گو روزگار سدّ و فضا بی عبور باد!ـ

خشم و خروش ما همه از روزگار ماست
بادا که بانیانش از اهل ِ قبور باد!ـ

ما را برای شادی و مهر آفریده اند
دشمن نخواست ، بو که جهانش تنور باد

در خود فرو نمی شود آن دل که عاشق است
با دشمنان بگوی که چشم تو کور باد!ـ

کشتی کن از وجود عزیزی که در تو زیست
غم دور ، و شور زندگی ات باغرور باد!ـ

شقایق

پرتـــگاه بُغض

2008-08-07T23:47:00.000+01:00

شعری بخوان که داغ مرا تازه تر کند
سازی بزن که شعر مرا شعله ور کند

چيزی نمانده تا لبه پرتگاه بغض
چيزی بگوکه حال دلم را دگرکند

راهی بزن که غصه سرآيد به سادگی
زان پيش تر که مرغ سحر ناله سر کند

چنگی بدل نمی زند آنی که می رود
چنگی بزن که بردل تنگم اثر کند

اينک هزاره هاست که تنها نشسته ام
شايد هوای مهرت از اين سو گذر کند

طرفی نبست خاطرما از خروش و خشم
باشد که خامشای توام بارور کند

بيهودن بود بودن و در خود فرو شدن
شاد آنکه با توباشد و بی خويش سرکند

زان پيش تر که غـرقه بدريای غم شوم
چيزی بگوکه حال دلم را دگرکند

تــور

2008-05-23T23:06:00.001+01:00

خوشا که از دم گرمت توان و تاب بگيرم
و از هوای حضور تو شعر ناب بگيرم

خوشا که در بر خورشيد تابناک نگاهت
روان يخ زده را رو به آفتاب بگيرم

شبانگهان که نشينی ميان چشمه رويا
خوش است تور بيندازم و حباب بگيرم

هزار بار به دريا زدم دل از سر مستی
بدان اميد که روزی تو را از آب بگيرم

چه خوش خيالی و خامی که خيزد از پی جامی
مگر همان که لبت در خيال و خواب بگيرم

وگرنه چون تو يی از چون منی چگونه بداند
وگرنه چون به نگاهت من خراب بگيرم

دريافت

2008-02-22T11:34:00.002Z

يک سر اين رشته گم شده ست، و چيزی
جايی نا گفته مانده است، و اکنون
ما در خانه های خويش غريبيم!!

يک سر اين رشته در کلاله فرداست
در دل خورشيد
در نفس نازک نسيم بهاری
در دل انديشه های روشن درياست
در دل روياست
يک سر اين رشته خوابهای من و توست

ما؛ من، تو، شما.......چگونه بگويم؟
با هم بيگانه ايم و سخت غريبه
چيزی از آن همه گذشته نمانده ست
اينک ما؛ من، تو، شما،
هزار گروه ايم

انگار...روزی قرار بود که با هم
پنجره ها را بروی شب بگشاييم
انگار، ....اما
يک سر ِ اين رشته گم شده است
و اکنون
ما در روزگار خويش غريبيم

رويــداد

2008-01-13T01:46:00.001Z

دستی به هوا رفت و دو پيمانه به هم خورد
با آن دو دل عاشق و ديوانه به هم خورد

دستی به هوا رفت و نگاهی به نگاهی
پيچيد و دو دست و دو دل و شانه به هم خورد

لبخند و نگاهی روی لبخند و نگاهی
آرام فرود آمد و مستانه به هم خورد

آرامش سرسبز من و رامش هستی
سلانه و سلانه و سلانه به هم خورد

شب در کشش و کوشش و کنکاش بسرشد
آسايش شمع و گل و پروانه به هم خورد

دست و دل تبدار دو دلداده بی خوِيش
در هم شد و برهم شد و جانانه به هم خورد

تنها با عشـق

2007-10-12T10:29:00.000+01:00

تنها هنگامی که عاشقم، با پرندگان موافقم
وگرنه در وقتهای ديگر، پرنده هم از چرندگان است

تنها هنگامی که عاشقم، دلبسته دقايقم
اما در زمانهای ديگر، دلگيرترين چيز، زمان است

چيزيم با رود می رود، چيزيم با ريشه مانده است
آری، اين است زندگی، اين قانون جهان است

از آب و خاک و آتش ام، مانند شعله سرکش ام
"می گويد؛ "اين يعنی بدان دلت هنوز جوان است

در راه خويش زندگی، بی ما و بی چرا و چون
گاهی سرسنگ می شود، گاهی چون رود روان است

تنها با عشق می توان روئينه ساخت جان را
آری يک راه مانده است تنها و اين همان است

گاهی پرنده رونده است، گاهی زبون و چرنده است
يعنی همين است که هست تا اين زمين و اين آسمان است

انرزی هسته ای

2007-09-24T13:39:00.000+01:00

دوباره دوست عزيزم "فرهنگ" دسته گل تازه ای در واکنش به آخرين غزل من به آب داده است که حيفم آمد با شما آن را قسمت نکنم. با سپاس از اين دوست مهربان.

..............

عزير من، عزيزمن، چرا ز عشق خسته ای
نه، باورم نمی شود ز عاشقی گسسته ای؟

چگونه عاشقانه می بری دل از جهانيان
اگر که در بروی عشق سالهاست بسته ای؟

تو از تمام ما سری، که دلبر و دلاوری
چه خسته ای، چه بسته ای، مگو که دل شکسته ای

تو يوغ عاشقی نهاده ای به گردن همه
کجا ز يوغ عاشقی هزار بار رسته ای؟

هزار نامه و گل از هزار عاشق جوان
نثار روی ماه تو که لاله دسته دسته ای

نمی کنم تو را رها بحق هفت امام تا
لبان توست پسته ای، انرژی تو هسته ای

تو لاله ای ميان هاله ای ز عشق و زندگی
ز هر چه بند رسته ای و در دلم نشسته ای

اعتــراف

2007-09-22T17:05:00.000+01:00

مرا هزار عاشق است، هزار دل شکسته ام
ولی ز يوغ عاشقی هزار بار رسته ام

هزار نامه و گل از هزار عاشق جوان
گرفته ام و در به روی هر هزار بسته ام

چنان گذشته زندگی ميان بند و بندگی
که من ز دست هرچه مرد زندگيست خسته ام

مرا به سرنوشت مادران من مخوان دگر
که سالهاست از شما و عشقتان گسسته ام

من و خيال سادگی و عشق خانوادگی
بدور باد از گزند هر چه مرد هسته ام

چه خوش خيال و ساده ای که دل به وهم داده ای
گمان چه می بری که من بياد تو نشسته ام؟

چه بيقراری ای پسر، کجای کاری ای پسر
چه می دهی پيام روز و شام دسته دسته ام

که من زترس عشق چون تويی هزار سال پيش
درون خود خزيده ام برون زبند جسته ام

تو را خدا عجيب نيست، مرا هزار عاشق است
ولی ز يوغ عاشقی هزار بار رسته ام

آرزو

2007-09-10T09:15:00.000+01:00

خدا کند که جواب سئوال من باشد
جوانکی که می آيد وبال من باشد

خدا کند که بداند که در چه حالم من
خدا کند که هوادار حال من باشد

خدا کند که بداند چقدر دلتنگم
و هم پياله و هم سن و سال من باش

شود که از گره و جنس و گوهری باشد
که آرزو کنمش تا که مال من باشد؟

برويد و برود از هوای من بالا
هميشه سبز بماند، نهال من باشد

بدست هيچ کلاغی بهانه ای ندهد
فقط فقط و فقط سيب کال من باشد

و مثل وسوسه شعر، هرکجا بروم
هميشه خانه نشين ِ خيال من باشد

غبار غربت و غم روبد از دل تنگم
و در مواقع پرواز، بال من باشد

خوشا که بوی کوير برشته آوردم
خوشا که تشنه آب زلال من باشد

جوانکی که می آيد وبال من باشد
خدا کند که بيايد که مال من باشد

ای بی شرف حيا کن

2007-07-24T14:57:00.001+01:00

ای ديو های دران، ای جغدهای قاری
ديگر بس است گرگی، درندگی و هاری

ديگر بس است بازی با جان و مال مردم
بستن، زدن، شکستن، اعدام و سنگساری

بس کن دگر خدا را، راه تو کشت ما را
بس نيست نوحه خوانی، بس نيست گريه زاری

ما را به خويش بگذار ای شيخ ديو سيرت
ديريست داده تاريخ ما را زتو فراری

بردار دست از ما وز هر چه هست از ما
تا چند قتل و غارت، تا کی خرابکاری

زان پيشتر که روزی فردی ز نيکروزی
بيرون کشد زسوراخ دمب تو را به خواری

برخيز و گور خود را گم کن از اين ولايت
ای مظهر خرافه، ای جغد زهرماری

ای بی شرف حيا کن"، ما را به خود رها کن"
ديگر بريده ايم از آئين سربداری

گيســــوی گيتــــار

2007-07-17T15:31:00.000+01:00

مردی که روبرويم سيگار می کشد
با چشمهاش از دل من کار می کشد

انگار روی دفتر نقاشی اش مرا
دارد به دام خويش گرفتار می کشد

در حلقه ها ی دود به من خيره می شود
وز حلقه حلقه با نفس اش مار می کشد

با خنده ای و نيم نگاهی از اشتها
خميازه ای دروغی و کشدار می کشد

اما نگاه من خشن و خشک در دلش
خطی ترش به معنای هنجار می کشد

- من مانده ام که گوهر ايرانی ی دلم
هر جا که می رود ز چه ديوار می کشد

آنگاه در شگفتی من با تبسمی
دستی بروی گيسوی گيتار می کشد

يا مانده است و رانده و بی خويش و بی قرار
يا انتظار فرصت ديدار می کشد

ديوانه وار زخمه به گيتار می زند
ما را به گود شور خود انگار می کشد

دل می برد ز دستم و گويی که زخمه اش
دستی به روی اين دل بيمار می کشد

اينک به دام خويش مرا کرده رام خويش
مردی که روبرويم سيگار می کشد

گــــــواهــی

2007-06-18T15:44:00.000+01:00

رانده ام، مانده ام و بی فردا
قصه ام آنچه با تو گفتم نيست
هيچ چيزم به کس نمی ماند
هيچ کارم شبيه آدم نيست

دارم اينجا....چگونه بايد گفت
کم کم از خود کناره می گيرم
وقتی از چشم خويش می نگرم
آنچه بودم - دريغ- کم کم نيست

پشت سر جاده ها خراب شده است
راهها رو به چاهها دارند
پيش رو، لحظه ها و ثانيه ها
گذرد از پلی که محکم نيست

آخر اينجا، شما که می دانيد
کسی از زندگی نمی گويد
اين کوير برشته ی تشنه
جای فواره های در هم نيست

دل ديوانه اام کپک زده است
دارم از خود کناره می گيرم
عمه، يادش بخير که می گفت:
دل بی غم درون عالم نيست

با ش تا با تو گفتگو دارم
همزبان، همزمان ِ بيگانه
همه حرفهای عالم نيز
همه حرفهای آدم نيست

گاه رعد لحاف ابری سخت
آسمان را به گريه می آرد
تا ببينی که پشت خاموشی
آنچه ناگفته مانده هم کم نيست

درکنــــار هم

2007-06-10T01:59:00.000+01:00

دوستان، دوستان، درنگ کنيد
زخم اين بار واقعاً کاريست
و ببخشيد اگرکه شعرم باز
مثل بارگذشته تکراريست

ما چگونه برای هم باشيم
وقتی از هم هميشه بيزاريم
بهتر از من شما که می دانيد
همچنان عصر، عصر بيزاريست

دستهای مرا بگير ای دوست
دست خود را گذار در دستم
باش تا در کنار هم باشيم
آنچه با نام ماست کفتاريست

چاره ای نيست، چادری برسر
سر به سر می گذارمش يکسر
روز و شب آنچه می رود برما
همه از دردهای ناچاريست

زن که باشی اگر دلت خواهد
- چی ميگی، دل بخواهی است مگر؟
دل کجا؟ زندگی کجا؟ اين جا
زندگی نيست چارديواريست

قصه ای تازه نيست، می دانم
تا جهان بوده اين چنين بوده ست
تا چنين است و می تواند بود
زيستن در جهان گرفتاريست

گاه برق جرقه ای زيبا
می نوازد مشام خاطره را
گاه روی دوچرخه ای کوچک
شادی کودکانه ای جاريست

ولی آدم بزرگها انگار
با حساب و کتاب می خندند
گريه هايشان عجيب نامفهوم
خنده هاشان نشان بيماريست

من تو را سخت دوست می دارم
اين کجايش گناه دارد و ننگ
دستهای مرا بگير و ببر
اين چه شکلی ز معصيت کاريست

بـــا تويـی

2007-06-01T16:35:00.000+01:00

دست به من که می زنی، روشن و ناب می شوم
قلقل چشمه سارها، شُر شُر ِ آب می شوم

می زنم از خودم برون، تا دل وادی جنون
شُرشُر ِ آبشار ِ بی خويش و خراب می شوم

سرخ و سفيد و آتشين دربغل تو دلنشين
شهد ِ شکوه زندگی، شور ِ شراب می شوم

شعله و شور می شوم در تب ِ بازوان تو
در هيجان باتويی، سرخ و مذاب می شوم

ميوه عشق می دمد در دلم از هوای تو
می رسم و می آکنم، روشن و ناب می شوم

تا که تويی کنار من خوش بر روزگار من
باش که برگلوی خود، بی تو طناب می شوم

گر روی از کنار من، ای پسر، ای بهار من
برسر راه خويشتن، بی تو حجاب می شوم

ديدار تو

2007-04-12T19:46:00.000+01:00

مرا از شنبه ها آغاز كن ، از جمعه بيزارم
و اينجا از دوشنبه تا غروب جمعه بيمارم

شود آيا شبی بار دگر بار سفر بندم
که دلگير و خراب و خسته از اين جمعه بازارم

من از تعطيل چشمان شما.....نه....بر نمي گردم
نگاهت می برد، پس من كيم تا دست بردارم ؟

تو پنهان شو و من چشمان خود می بندم و... آنگاه
در آغوش بيا. باشد؟ . . . بگو تا چند بشمارم؟

نگاه بی گناهت در دلم آغاز اوجی شد
كه می دانم نگردد قله اش هرگز پديدارم

تو را می بينم و _ بيهوده شايد _ در هوای تو
هزاران آرزو در دل، من ِ ديوانه مي كارم

برايم هفته از ديدار تو ، آغاز مي گردد
مرا از شنبه ها آغاز كن ، از جمعه بيزارم

نـامـه

2007-02-16T11:21:00.001Z

نوشته است: " چه پُرسی؟ که حال، حالی نيست
"برای به شدنش نیز احتمالی نيست

، نوشته است: " چه حالی، چه احتمالی، آه
هوای بال کشيدن در اين حوالی نيست

اجازه سخنی، نکته ای، نوشتاری
بغير گفت و نوشتار ارتحالی نيست

زمين، زمان، همه گنديده است در اينجا
و سالهاست که تقويم ما جلالی نيست

حراميان به حريم ترانه تاخته اند
برای ساختن شعر ِ تر مجالی نيست

کسی نيامد و بی آنکه پرده بازشود
همه نيامده دريافتند مالی نيست

قرار بود بيايد ولی به چاه افتاد
به فال نيک بگيريم، گرچه فالی نيست

کوير ذهنی ما پای آب را بسته ست
"وگرنه چشمه، هوادار خشکسالی نيست

....

و بعد، طبق روالی هميشگی، يک خط
"نوشته است: "بحز دوری ات ملالی نيست

اين بوف کور بی فردا

2007-01-27T02:37:00.000Z

با ياد صادق هدايت

اين بوف ِ کور بی فردا از جان ما چه می خواهد
ايمان و نان ما برده ست، از خوان ما چه می خواهد

آواز شوم مسمومش آزرده است گيتی را
اين هرزه از جوانان و جانان ما چه می خواهد

فرهنگ و نام ايران را آلوده با سيه کاری
ديگر زما و فرهنگ و ايران ما چه می خواهد

شوريده با سبک مغزی بر هر ترانه نغزی
اين ديو هرزه از شور پنهان ما چه می خواهد

ما را ز ساحل دريا، لب تشنه بازگردانده ست
از خوش خيالی و خوی عريان ما چه می خواهد

غيراز خرابی و خواری، خامی و مردم آزاری
هرگز نباشدش کاری، از جان ما چه می خواهد

راهی نمانده جز آهی، گويی که بسته هر راهی
اين تيره لکه ی ننگ از، دامان ما چه می خواهد

نه آب مانده نه نانی بر سفره های ايرانی
از سفره های بی آب و بی نان ما چه می خواهد

چيزی نمانده در جايی از آن دم مسيحايی
اين ديو از بقايای ِايمان ما چه می خواهد

ای دست های پنهانی درآرمان ايرانی
اين بوف کور بی فردا از جان ما چه می خواهدِ

....وافريادا زعشق، وا فـــــريــــــادا

2007-01-20T01:53:00.000Z

برای فرهنگ آرمين

خيره می شود
در خم ِ شکاف شيرين ميان رانهايم
به آب حيات می انديشد
و لبانش را به نشانه اشتياق می مکد
!!چه کودک است و چه خام

انسان هرگز بالغ نمی شود
من اين را از ولع لبهای تشنه شنيده ام
و زبان کنجکاو هوس
که شکاف ميان رانهايم را
شيرين تر از شير مادر می مکد

با خواهش خونی خود همزاد است
و عشق را در پسينگاه ِ تن می جويد
پس با هرنزديکی از من دورتر می شود

نه، انسان هرگز بالغ نمی شود
من اين را در دغدغه های هوسناک مردان ديده ام

چنين است
که شکاف ميان رانهای زن
گلخندی می شود از شکوفه های جوانی
در روياهای مردانی که عشق را در بستر همخوابگی تفسير می کنند

وافريادا زعشق، وافريادا

دريافت

2007-01-17T02:28:00.000Z

،يک سر اين رشته گم شده ست، و چيزی
جايی نا گفته مانده است، و اکنون
!!ما در خانه های خويش غريبيم

يک سر اين رشته در کلاله فرداست
در دل خورشيد
در نفس نازک نسيم بهاری
در دل انديشه های روشن درياست
در دل روياست
يک سر اين رشته خوابهای من و توست

ما؛ من، تو، شما.......چگونه بگويم؟
با هم بيگانه ايم و سخت غريبه
چيزی از آن همه گذشته نمانده ست
اينک ما؛ من، تو، شما،
هزار گروه ايم

انگار...روزی قرار بود که با هم
پنجره ها را بروی شب بگشاييم
انگار، ....اما
يک سر ِ اين رشته گم شده است
و اکنون
ما در روزگار خويش غريبيم

گــــزارش

2007-01-06T02:37:00.000Z

مادر نبودی ببينی، دوشيدمش دخترانه
مادر نبودی ببينی، نوشيدمش دلبرانه

بر سنگ ماهيچه هايش، پستان خود را فشردم
مادر نبودی ببينی، حال جوان و جوانه

ديگر پسر نيست، مادر، يعنی بکارت ندارد
چوشيده در چشمه عشق، آن آهنين استوانه

پيچيد در من به سختی، در من فرو کرد لختی
مادر عجب لذتی داشت، آن لحظه شاعرانه

نوشيد شهد لبانم، لب زد به پستان و رانم
برچيد از روی لبهام گلبوسه بس دانه دانه

مادر، خطر کرده ام من، با عشق سر کرده ام من
دانم نخواهی تو دادن، ديگر مرا راه خانه

با عشق سر کردن اما رسوايی است و رهايی
در حيرتم، در شگفتم، از کار و بار زمانه

خط و خال پلنگ

2006-09-02T02:30:00.000+01:00

بی تعارف برايت بگويم
اين دل من برای تو تنگ است

دوست می دارمت در کنارم
بيش از اين هر چه گويم جفنگ است

لب بياد لبان تو شيرين
دل بشوق نگاهت ملنگ است

دوست می دارمت از همين رو
با خيالت جهان شوخ و شنگ است

عقده ها، شکوه ها، بی تويی ها
با تو چون خط و خال ِ پلنگ است

ور نه بی تو جهان هر شب و روز
هر چه باشد هياهوست، جنگ است

بی خيالت جهان هر چه باشد
آبرو ريزی و جنگ و ننگ است.

بی تعارف، بفرما، بفرما
اين دل من برای تو تنگ است

خـطـــا

2006-08-08T13:15:00.000+01:00

تا چند دقيقه پيش، دختر بودم
بربسته ميان چون گل صد پر بودم
زنبور صفت رسيد و نوشيد مرا
ايکاش که رودتر..... عجب خر بودم

آدرس عوضی

2006-07-21T02:23:00.000+01:00

عجب دنيای گندی! با آدمی لج دارد
با آدميت قهر است بر آن دهن کج دارد

عجب دنيای گندی، بيگانه است با ما
يا اين جهان ِ بی پيرديوانه است، يا ما

عجب دينای گندی، از عشق می گريزد
با جنگ و ننگ دمخوست، با صلح می ستيزد

ديو سياهی انگار، جای خدا نشسته
جام و سبو و دل را با يک لگد شکسته

انگار اشتباه است، آن آدرس که دادی
اين شب سحر کجا شد، کی داشت بامدادی؟

فردا، کدام فردا؟ دردا، دريغ و دردا
فردا چه آرمانی، فردا هميشه فردا

دسته گل

2006-07-10T18:20:00.000+01:00

بازم علی تهرانی، دوست خوش ذوق و هنرمندم دسته گل تازه ای به آب داده است و شعر کوتاهی از مرا با صدای مخملين خودش خوانده است. بشنويد و کيف کنيد.

2006-06-25T02:15:00.000+01:00

دوستی از من خواسته است که بيشتر کار کنم. اين دوست گويا ميزان کار مرا با آنچه اينجا می گذارم می سنجند. نه، اينطور نيست. راستش اين وبلاگ کمکی به کار من نکرده است. گاه دردسر هم برايم داشته است. گاه وسوسه می شوم تعطيلش کنم. مثل خيلی از دوستان خوبی که اين کار را کرده اند. و افسوس.

لاله
.................

شيطان نشسته در دل چشمانت
می گويدم زخواهش پنهانت

از شوخنای شيطنت چشمات
ره می برم به گرگ بيابانت

خواهد به چنگم آورد و دَرَد
گرگ جوان پرتنش جانت

بيهوده می کنی همه را انکار
اين گرگ تشنه نيست به فرمانت

دست مرا بگير و ببر ای دوست
تا کار زار ِ خواهش جانانت

لبم برلبم گذار که برچينم
شهد و شکر زقند فراوانت

مردانه خوش بگير در آغوشم
سيراب ساز اين ِ من از آنت

با من فرشته وار مکن رفتار
شيطان نشسته در دل چشمانت